İnstagram Mesajları

Aslında soğuk birisi değilim. Yapmacık samimiyetleri sevmiyorum.

Ayrılıktan sonra, kalbini bir müddet ilişkiye kapatmak; yalnızlığı değil, asilliği gösterir.

Kırılacak 206 tane kemiğiniz varken, aptalın biri gelir kalbinizi kırar.

Yalnız olmayı, gitmem diyenlerden öğrendik.

Gitmem diyenlerden öğrendik, yalnız kalmayı.

Bana düşman kim varsa hep zayıf noktamdan vurmaya çalıştı. Bilmedikleri insan yüzleştiği yaralarla kanatamazsınız.

Her dost dosdoğru dost olmuyor.

Neden sancılar eksik olmaz, iyi insanların yüreğinden?

Kalbimi kırdığın gecenin sabahında bile sana sarılıp ağlamak istiyorum. Bu kadar neden sever insan.

Herkesleşiyorsun. Yapma ne olur.

Ah benim sevdasında bencil ama yüreğinde sağlam sevdiğim. Aklıma gelişini seveyim. Ne güzel darmaduman ediyorsun beni.

Aklına hiç gelir miydi, hiç aklıma gelemeyeceğin.

En yeni ilişki biçimi; arkadaşın 1 tık üstü, sevgilinin 1 tık altı.

Seni görmezken bile bu kadar seviyorsa gönlüm. Görünce nasıl dayansın ki!

Hayata karşı ilk küskünlüğümüz; yanımızda sandığımız kişileri, karşımızda görmemizle başlar.

Aşkın her halini gördüm, artık ne hali varsa görsün.

Artık yeni baştan olmaz. O duygularla çoktan vedalaştık.

Sevmeye korkar oldum. Teşekkürler, eserinle iftihar edebilirsin.

Bir zamanlar senin çirkinliklerin de güzeldi; şimdi güzelliklerin bile çirkin.

Eğer hala yalnızsan, Allah seni birilerinden koruyor demektir.

Soğuk biri değilim. Gereksiz samimiyeti sevmiyorum.

Bana dikenini gösterirken, başkalarına çiçek açışını hiçbir zaman unutmayacağım.

Ya farkıma vardığında, farkın kalmamış olursa?

Zayıf noktamı bilen kim varsa istisnasız oradan vurmaya çalıştı ama şöyle de bir şey var benim yüzleştiğim yarayla beni kanatamazsın.

Bana senin olduğun şehir lazım.

Aradığı zaman uyuyormuş gibi rol yaptıklarımız var. Bir de uyurken aradığında ‘uyumuyordum konuşabiliriz’ dediklerimiz.

Sanki dünyamdaki bütün renkler kayboldu.

Bazen tanıdığına bin pişman olursun. Anandan emdiğin süt burnundan gelir. Bazen birini geç tanıdığına pişman olursun.

Biraz muhabbetini, biraz sesini özledim. Ama en çok seni özledim.

Nasıl oluyor da insan, yaşamına onca güzellik katmış birini günün birinde bu kadar anlamsız bulabiliyor.

Bir kız hoşlandı mı, o adamın anneannesinden kayıp eniştesine kadar her şeyi öğrenir.

Yağ satardık, bal satardık; ne güzel yıllardı kimsenin kimseyi satmadığı.

Birinin hayatına öylece girip… Onlar için değerli bir hale gelip, sonra da çekip gidemezsin öylece.

Biraz seni özledim. Biraz sohbetini. Biraz sesini.

Kalp herkeste var; yürek başka bir şey.

İnsan özledikçe durgunlaşır.

Bana da yazıklar olsun; çağırsan yine geleceğim.

Yeniden olamaz bazı şeyler, o duygularla vedalaştık.

Gülmüyorsun ki. Gülsen kapanacak yüreğimde açtığın yara.

Benden başkası olmayacak. Kıskancım ben, o kadar!

Senin şerefe kaldırdığın kadehi ben hep mutluluğa kaldırdım… Çünkü senin şerefe benim ise mutluluğa ihtiyacım var.

Ben, sonu böyle olsun diye sevmemiştim.

Özlüyorum, ölüyorum, bitiyorum ama geri istemiyorum. Bu nasıl bir his lan.

Neden sancılar eksik olmaz, iyi insanların yüreğinden?

Nasıl koydum ama? Seni insan yerine.

Umursamam gereken şeylere gereğinden fazla değer verip üzülmek gibi huyum var.