Ece Temelkuran Sözleri

Ölümü hatırlamaz insan, hayatı hatırlar.

Amira, bize kadınları nasıl seveceğimizi anlatan bir kitap lazım. Yoksa hep böyle şapşal ve kavruk kalacağız. Bize kadınların nefesini genişletecek, o nefesin rüzgarına yelken açmamızı öğretecek bir kitap lazım. Yoksa ne kadar sevilsek tamir olmayız.

Nasıl kırıyorlar sonra bu kız çocuklarını? Nasıl kendilerine benzetiyorlar? Cinayet gibi.

Hiçbir şey beklemediğini söyleyenler en çok bekleyenlerdir aslında.

Herkes kendi günahını unutur; ama kimse alacağı intikamı unutmaz.

İsyankâr iyiliğim, kötülük gibi geliyor kulağa.

Bazı anlamlar, bazı yaşları bekliyor, sanırım.

Bir harfle öldürebilir bir insan bir insanı.

Bana kalırsa, kendini de çok önemsiyorsun. Her yaşadığın zorluğu bu yüzden abartıyorsun. Sen merkezli bir dünyada elbette yalnız kalırsın.

Bir acıda, bir sevinçte, bir kavgada, bir hikâyede erimek ister.

Bir dua kırıntısı lütfet, benim kalbim ise senin için hep namazda.

Çünkü burada insanlar bir yanlışlık gibi ölüveriyor. Sen bir yanlışlık olamayacak kadar güzelsin.

Fakat sonuna kadar kırsan da zebanileri, giden bir melek geri gelir mi?

İnanacaksın dediklerinde, hücrelerimin endoplazmik retikulumuna kadar inandım.

Belki kafam patlayacak bir gün. Çünkü hiçbir şeyi unutmuyorum ben.

Her şeyi görebilecek kadar yakında, günü gelince çekip gidebilecek kadar uzakta durmayı iyi bilirim.

Başka türlü katlanamaz aslında kendine.

Başka kadınların çaresizliklerine öfkelenen kadınlar muhakkak kendi çaresizliklerine öfkeleniyordur.

İnsanların yüzlerindeki izlerle ilgili soru sormazsanız nezaket gösterdiğinizi değil, yüzlerini görmediğinizi düşünürler.

İnsan, her şeyi unutuyor da, en ihtiyacı olduğu zaman yanında olmayanı, aklını kaybetse unutmuyor.

Çünkü bir erkek, bir kadının nefesi kadar.

İnsan çok yalnızken, bir tane daha kendinden doğuruyordu içinde; korkma desin diye.

Eğer ölümü anlamlandıran yaşadığımız sürece yaptıklarımızsa, pek şansım yok.

Anlasana, biz yokuz aslında. Yani ellerimiz hiçbir zaman temiz olmadı. Yok yere topuklu ayakkabılar giymeyi öğrendik, kitaplar okuduk ve dolma sarma dersine çalıştık. Psikoloji ve sosyoloji okuduk ve bol bol sustuk.

Aşk, kadınlar yorulunca biter. Kadınlar bir adamı değil, bir mezarlığı terk eder.

Tavşan boku gibi yaşamaktansa öl daha iyi!

İhtiyarı da genci de ölüme aynı mesafede.

Bir şehrin açık hava çiçekçilerinin başına gece bekçilerinin dikilmesi , şehirde hala çiçek çalmayı düşünen insanların olduğunu gösterir.

Dilini bilmediğin bir yerde ağlamak fenadır. Çünkü seni, senin dilinde susturacak kimse yoktur.

Bir erkek bir kadından ne zaman uzak duracağını bilmeli.

Kafamın içinde çok şey var anne. Kitap okuyunca geçer sadece.

Artık konuşmayanları, öylece durup cevap vermeyenleri. Vazgeçmişleri ve taşra kasabalarında hiç konuşmadan kitapların ve oyuncakların arkasında iki büklüm oturan eski solcu kırtasiyecileri.

Herkes gülerken durup bir an bütün arkadaşlara bakıp “işte yaşamak bu” demiştim, yüzünü dağdan gelen suyu tutmak gibi.

Hayalinden daha eksik olma, beni utandırma. Gel.

Bir insan bir insanda başka bir hayatın kapısını görünce âşık olur.

Acı, kendi kendine hikmet yumurtlamıyor.

Sakın, dedi kendine, korkma. Bir hafta önceydi, anlamıştı. İnsan çok yalnızken, bir tane daha kendinden doğuruyordu içinde, Korkma, desin diye.

Hayatı siz kuracaksınız. Nefesinizi üfleyeceksiniz. Hayat… Nefesinizin yettiği kadar.

Kurnazlığı zekâ zannedenlerin topraklarında nezaketiniz sizi aptal gösteriyor olabilir. Aldırmayalım.

Bu ülke merhametini lütfetmeden önce insana muhakkak diz çöktürür.

Benim ölüm ve acı üzerine şiirlerimi kim okumak isteyebilir ki? Ben, ne papatyaları anlatabiliyorum senin gibi, ne de devrimi, ben acıyla meşgulüm deniz. Anladın mı?

Ne yaparsan yap sadece bir hikâye kalıyor geriye.

Ağzımın sözcükleriyle konuşuyordum, kalbiminkiler boğularak siniyordu.

İktidar, gücü zayıfladığı için şiddeti devreye koyar.

Öfke, yer yenilgiyle içimizde büyüyen cüzzamlı bir çocuk alara.

Kendi gözümden düşersem, bir daha ayağa kalkamam.

Acı mühim değil, umut yoruyor insanı.

Anlayacaksınız ki hayat sizin nefesinizde. Başka hiçbir yerde, hiçbir şeyde değil. Hayatı siz kuracaksınız. Nefesinizi üfleyeceksiniz. Hayat; nefesinizin yettiği kadar.

Anlıyorum. Fakat sonuna kadar kırsan da zebanileri, giden bir melek geri gelir mi?

Evlilik tatlı hanımefendi, porselen takımlarının desenlerine adamın yüzünden daha çok gördüğün bir münasebettir. Benim ise şükür ki , her zaman porselen takımlarından daha heyecanlı şeyler oldu hayatımda. Çin porselenlerinden daha desenli adamlar!

Bütün aşklar budur. Aşk, kadınlar yorulunca biter. Kadınlar bir adamı değil, bir mezarlığı terk eder.

Ölümü böyle iç cebinde sevgilinin resmi gibi taşıyan memleketler cenazeleri niye hep hazırlıksız karşılarlar? Bu iğrenç desenli, pis battaniyeler.

Bakma sen söylediklerine, insan kendini feda etmek ister.