Aşk Acısı Sözleri

Bisiklet sürmek gibidir aşk, düşe kalka öğrenirsin. Öğrendiğinde denediğin ilk şey “ellerini” bırakmak olur.

Beni mutlu edemedin deme sakın! Adım gibi eminim, gönlünü iyi eğlendirdim!

Öyle güzel gülüyor ki, resmen gel bana âşık ol ben de senin hayatını alt üst edeyim der gibi.

Bir kadın arkandan ağlıyorsa, emin ol kaybeden sensin.

Bu saatten sonra sende fırtına bile kopsa, bende yaprak oynamaz.

Duruyorsam sebebi var. Susuyorsam nedeni var. Herkes rahat olsun her şeyin bir zamanı var.

Varlığınla başlayan bir günün yokçuluğunla bitmesine alışamadım aklımda olduğunun yarısı kadar yanımda olsaydın hiç sensiz kalmazdım.

Sonra düşündüm; beni kazanmaktan çok kaybetmeye meyilli bir adamı, varlığımla rahatsız etmemeliydim. Ben de gittim.

Artık herhangi bir hayale kucak açamayacak kadar yorgunum.

Olacak gibi değildi, olmadı da zaten.

Sevdiğini söylemeyip çekinirsen, onu başkasının kollarında izlemeye mahkumsundur…

Tekrarı yoktur bazı şeylerin. Hayat gibi, aşk gibi, ömür gibi…

Yürek söz vermişse dönülmez. Yâre gönül vermişse inkâr edilmez. Bizde yürek zedelenir ama sevgiliye ihanet edilmez.

Herkes güzel bir hikâyenin konusu olabilir ama bu mutlu olacağı anlamına gelmez.

Birisini unutmak zorundaysanız, bunu sindire sindire yapın. Çünkü aklın zamansız öldürdükleri, yürekte amansız dirilir.

Belki yağmura gerek kalmazdı insanlar bu kadar kirli olmasaydı.

Kalp dediğin atıyor zaten, marifet ritmi değiştirebilende.

Mutluluğun resmini çizemem ama acını heykelini bile dikerim.

Çocuk olsam yeniden… Bir tek düştüğüm için acısa içim ve kalbim; çok koştuğum zaman çarpsa sadece.

Umutsuzluğu ihraç eden birçok ülkenin herhangi bir şehrinde bıraktım seni, inzivaya çekilmiş bu hikâyenin hüzün dolu tetiğini çoktan çektim, seni öldüreli çok oldu.

Ben ki onun saçının teline zarar gelse dünyaları yakardım ama artık gördüğümde kafamı eğiyorum. Bu da çok zoruma gidiyor.

Şimdi bu yorgun ve yalnız gecede hesap soruyorum yüreğime. Boyundan büyük sevmek senin neyine…

Özledim diyorsun mektubunda. Sadece kuru bir özledim mi yazdı yanık yüreğin.

Buyur buradan yak dediğimde, kastettiğim canım değildi.

Bunca kalp kırıklıklarına rağmen küçüklüğümde yaptığım gibi rüzgârı arkama alıp; bağırmak istiyorum hayata: Acımadı ki…

Öyle birini seveceksin ki, yüreğinden kimse ayıramayacak. Ve öyle birini seveceksin ki, seni gözleriyle bile aldatmayacak.

Hani derler ya; insan hiç sevdiğine kırılır mı? Aslında insan en çok sevdiğine kırılır.

Sevdiklerinizi incitmeyin. Çünkü onları bir gün incitmek için bile bulamayabilirsiniz.

Ya gitmesini bil, ya da bitirmesini. Öyle yaralı bırakma!

Bir gül olmak isterdim! Neden mi? Beni koparıp kokladığında vücudunun derinliklerine girip bir daha oradan çıkmamak için?

Çok zor yürek yanarken nasip deyip susmak…

Allah herkesi sevdiğine kavuştursun duasına âmin diyemeyen insanlarız biz. Beni sana kavuşturması tamam da, seni ona kavuşturması sıkıntı.

Sevmekten korkmaya başladığın an yalnızlığa âşık oluyorsun.

Toprak, sevdiklerimizi aldığı için mi böyle güzel kokar?

Kar taneleri gibi yaşıyoruz şu sıra. Birbirimize değmeden. Ayrı ayrı eriyerek…

Bazı duyguları yazamazsın. Anlatamazsın. Çünkü tefsiri ancak his ile mümkündür. Bu yüzden sadece yaşarsın.

Görmeden seni isteyen gönlüm, görünce nasıl dayansın.

Bana son sözlerinde vurdun gittin, sen beni sevmemişsin sadece bana acı çektirmeyi sevmişsin.

Ağlama! Dik dur yüreğim. Git ve de ki; özledik, ama daha ölmedik.

Uğrunda ölmedim! Uğrunda ölünecek sandığım biri için yaşadım hep.