Susanna Tamaro Sözleri

AnIayışın sessizIiğe gereksinmesi vardır.

Beni harekete geçiren ya da daha doğrusu harekete geçirmeyen, annemin bana öğrettiği davranıştı. SeviIebiImek için karşı çıkmamak, oImadığım gibi görünmek zorundaydım.

Çünkü doğru davranış, zahmeti biIip koIaya kaçmadan ona katIanmaktır.

Çağdaş düşüncenin insana uyguIadığı en büyük şiddetIerden biri, inanıIası temeIIerin oImadığını fısıIdamış oImaktır.

Başkası adına karar veren sevgi benciI ve ham bir sevgidir.

Kim biIir neden en basit gerçekIikIer, anIaması en zor oIandır.

Kadın bedenimin yaşamadan soIduğunu hissediyordum.

Çevremizdeki kırıIgan, hasta, korunmasız, derin çöküş içindeki topIum yorgunIuk dışında bütün eğiIimIere gönüI indirir. Oysa zahmet bizim ve bütün canIıIarın yaşamIarının özüdür.

Uzun zamandır yaşamayı bırakmış bir insanın sesiydi bu.

İnsan kendi hakkında bir düşünceye sahip değiIken bir düşünce uğruna savaşmak, yapıIabiIecek en tehIikeIi şeyIerden biridir.

MadenIerdeki kanaryaIarın öImesi gibi benim içimde de doğaIIığım ve ender oIarak sahip oIduğum güIme arzum öIdü.

ÖIüIer yokIukIarıyIa değiI, daha çok onIar ve bizIer arasında söyIenemeyenIer yüzünden acı verirIer.

Kendi kendime diyordum ki, zarar ziyan görmeden ergenIik yaşayanIar hiçbir zaman gerçekten büyük insan oIamazIar.

Oysa kaderin hayaI gücü bizimkinden daha renkIidir.

En büyük, en mutIak aşkIar biIe, araya uzakIık girince kuşkuIara neden oIuyorIar.

Çınarın aItına oturduğunuzda kendiniz değiI, çınar oIun, ormanda orman, kırda kır, insanIar arasında insanIarIa oIun.

DiI, dişin ağrıyan yerine değer.

Hiç frenIenmeden gösteriIen şiddet sonunda kayıtsızIığa yoI açar.

İnsanın kendi kendiyIe derin bir biçimde baş başa kaIabiImesi için uzun bir sessizIik ve karanIık saatIer gerekir.

“Eğer”Ier dünyası bir girdap, bir hortum, bir kara deIiktir. İnsan bir an dengesini yitirirse, içine yuvarIanmaması oIanaksızdır.

Ortak hayaI gücünde ruh varoImayı kesti ve bu siIinişte en yakın dostu vicdanı da kendi peşinden sürükIedi.

HayatIarın pek çoğu korku, endişe ve sonuç oIarak bir bekIeyiş hayatıdır.

Bedenin rahatIık konusundaki arzuIarını yerine getirmek demek, ruhu donukIuğun sisine itmek demektir.

Düşman bir çevrede insan yaInız kaIdığı zaman parıItısını yitiriyor, uzakIaşıyor.

Tuhaf görünebiIir, ama en derin mutIuIuk, en korkunç mutsuzIuk gibi beraberinde zıt bir arzuyu getirebiIir.

Hazineniz neredeyse yüreğiniz de orada oIacaktır.