Romantik Duygusal Sözler

Öpüyorum gökyüzü gibi bakan gözlerinden.

Dediler ki eskiden böyle değildin içine kapandın. Dedim ki içindekiyle yetinen bu kalp artık sizi ne yapsın.

Şarkılara neden parça dendiğini biliyor musun? İhtiyaç duyduğunda bazıları eksik yanını tamamlıyor.

Gönül, han değil dergâhtır. Paldır küldür girip çıkılmaz, günahtır!

Sen, bir matematik eşitsizliğinde bilinmeyensin. Anlaşıldı; ‘yalnız bırakarak çözeceğim seni.

Ben sana gönlümü açtım. İçimdeki kuşlar dünyaya uçtu.

Sen benim kalbimin kafası güzel halisin.

Adam gibi sevmelerin yasaklandığı bir yerde ne kadar seversen o kadar acı çekersin. Sonra mı? Çektiğin acıyla kalırsın işte.

Saçlarından ödünç ver. Dört bahar geçti. Çiçek kokusu öpmedim. Çok oldu mutluluktan vazgeçeli. Gülüşünden ver ömrümden al.

Aynı şehirde sen varsın, ben varım, biz yokuz. Ne acı dimi.

Boynundan öpsem ya seni. Biliyorsun, orası benim memleketim.

Bazıları konuşmaz; gözlerine 5 saniye bakar, ömründen 5 yıl gider

Sana şiir yazmak ne haddime. Varlığın şiir zaten.

Öyle çok yanar ki için dünyadaki bütün suçları işlediğini sanırsın. Oysa sadece sevmişsindir.

Çek bakışlarını gözlerimden, aşk bu şeytan doldurur.

İlham perisi kaçmış şair gibiyim. Kalemim söz değil, yüreğim sensizlik yazıyor.

Mevsimin suçu yok. Yokluğun soğuk.

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla sana, ne şiirler yazarım.

Küçükken annem yerde ekmek görünce yükseğe koy kuşlar yer derdi. Sevdiklerimizi hep yüksekte tuttuk acaba kuşlar mı yedi?

Bu da benim yeteneğim. Olmasan da severim seni, hatta ayrılırım senden, haberin olmaz.

Allah’ım beni öyle bir sonbahar ayazı öldür ki, sevdiğim mezarıma koyacak tek bir gül bile bulamazsın.

Seninle karşılaşmam hayatımın en büyük hatasıydı ve sırf seninle diğer tarafta karşılaşmamak için helal ediyorum hakkımı!

Seni sevmek; olmayacak bir nedeni, gelmeyecek bir gideni, beklemek gibi.

Senin suçun yok hayat ben buraya zaten elveda demeye geldim.

Öyle ucuz değil gül koklamak. Gül tutan ele diken batmalı. Bir aşka gönül veren o aşkın kapısında yatmalı.

Zamansız gelme elim kolum dağınıksa sarılamam.

Olsun be aldırma. Yaradan yardır sanma ki zalimin ettiği kârdır, mazlumun ahi indirir sahi. Her şeyin bir vakti vardır!

Herkes kaybettiği kadar içecekse. O masadan en son ben kalkarım!

Onunla ne zaman lades oynasak hep o kazandı. Kalbimdeyken nasıl aklımda derdim.

Güneş altında söylenmedik söz yokmuş. Bu yüzden geceleri söylüyorum sevdiğimi.

Duvardaki yangın düğmesini örten cam parçasıyım kurtuluşun olacaksa hiç düşünme ayakkabının topuğuyla kır beni.

İçin ağlasa da kim duyar seni? Kim anlar dışarıdan olup biteni? Leyla’nın yüzünü görenler bilir: Mecnun’un kalbine batan dikeni!

Vazgeçilmez olan sen değildin. Vazgeçmek istemeyen bendim.

Besmelesiz başladım diye mi, doyamıyorum seni sevmeye?

Öyle bir çık ki karşıma her baktığımda ilk defa görüyormuşum gibi az kalsın ölüyormuşum gibi hissedeyim seni.

Sen benim şarkımsın. Herkesin dili dönmez.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor.

Leyla! Çaresizliğimden gayri hiçbir kabahatim yok benim.

Sesin diyorum, en güzel ağrı kesici!

Sabah, öğlen, akşam aynı. Yatıp, kalkıp, oturup konuşmama aldanıyorlar. Biteni görmüyorlar. İçimi bilmiyorlar. Kimseye ağılamıyorum diye beni; iyi sanıyorlar.

Bir silahım olsaydı, bir silahım. Yoksulluğu şakağından, kaybetmeyi kalbinden ve sensizliği alnının tam ortasından vururdum.

Uyudun mu? diye yazılır, ne olur uyumamış ol, konuşmaya ihtiyacım var diye okunur.

Yağmalandı kalbim, ömrüm, her şeyim. Kurşuna dizdiler anılarımı, yenik düştüm bu savaşta neyleyim, bir mezar nasılsa işte öyleyim.

Üzecekler seni, çok üzecekler. Aklına o zaman geleceğim işte. Cemal Süreyya

Üşüdüğümüzde camı kapatmak kadar kolay olsaydı keşke sevilmediğimizi anladığımızda o kişiye yüreğimizi kapatmak.

Gözlerinin kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına sende kalayım!

Hiçbir harfi sensiz bir cümleye kurban etmedim.

Okyanusta ölmez de insan, gider bir kaşık sevdada boğulur.

Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler; ağzına dolar insanın. Sussan acıtır, konuşsan kanatır.

Rüzgâr yine kokunu getirdi. Anlayacağın yine canım burnumda. İlhan berk

Seni anlatabilsem seni. Yokluğun, cehennemin öbür adıdır. Üşüyorum, kapama gözlerini.

Yalnızlık insana çok şey öğretirmiş, ama sen gitme ben cahil kalayım.