Meyhane Sözleri

Gözden uzak olan gönülde rakı olur!

Meyhaneler sakini ol; iç, mihrapları yak, Kabe’yi ateşe ver. Fakat ey insan, kendini cinsini incitme! Halide Edip Adıvar

Al kadehi eline, dokun gönül teline, muhabbet alemine bir merhabadır rakı.

Her şey ve herkes yerli yerinde gerek; mecliste sefihe, meyhanede fakihe inanma.

Bazı insanlar özledim diyemez. Oturur bir kadeh daha içer.

Rakı kadının gözlerini, erkeğin sözlerini güzelleştirir.

Bende kül olan, kolay kolay tekrar alev almaz.

Olsa mesela; rakının yanında balık, insanın içinde umut, ülkenin başında Atatürk.

Tek tesellim kadehler, başka bir şey istemez. Sarhoş etsin yeter ki, rakı şarap fark etmez.

Getir bir 70’lik Sebastian, maksat başımızda büyük bulunsun.

İlk defa yıkılmadık bu yalancı dünyada. Elbet yine kalkarız.

Bu da bize bir dedemizden yadigâr, gittiği yerler dert görmesin, gittiği yerde gül bitsin, dalında bülbül ötsün hem yarasın hem şifa versin, bütün sarhoşların kulakları, çın çın çınlasın.

Adabı vardır rakının. Önce kiminle içtiğini bileceksin, sonra kime içtiğini.

Meyhaneden masam kaldırıldı, karakoldan defterim dürüldü, savcı kalemimi.

Şarap kadının teninden, rakı kadının derdinden içilir derler. Çünkü şarap aşkın, rakı ayrılığın içkisidir.

Sarhoşken dört kadın severim ben. İkisi annem, ikisi sen.

Gönül kime söz vermişse, rakı onunla güzeldir!

Biz giden sevgilinin geri gelmeyeceğini 1938 yılında öğrendik. Bundandır içmemiz.

Rakı şarap içiyorsam sana ne yoksa sana zararım içerim ikimizde gelsek kıldan köprüye ben dürüstsem sarhoşken de geçerim. Neyzen Tevfik

Aşk, kadınları kuaföre, erkekleri meyhaneye sevk eder.

Bir meyhane keşfettim mezarlığın karşısında, beni ararsan ya ordayım ya da tam karşısında!

Önce kendine gel, sonra meyhaneye.

Bize bahane mi yok? Bugün de dağlar denize paralel deyip içeriz.

Şarap yaşayanlar içindir, rakı ise hikayesi yarım kalanlar için.

Ve bazen rakı; umutları yeniden demler. Ne demiş şair, rakı içiyorsanız, bitmemiş bir şeyler vardır.

Kırar gibi tokuşturup kadehleri, gırtlağınla seviştireceksin meyleri Gömeceksin kendini şişelerin dibine, ölür gibi içeceksin! Öleceksin arkadaş!

Seçici olacaksın bu hayatta, rakının sahtesi insanın kahpesi çarpar.

Rakı erkeğin makyajıdır, bardak tazelendikçe erkek güzelleşir.

Hayat seni A noktasından B noktasına götürür. Rakı ise her yere.

Önce kendine gel, sonra meyhaneye, kalender ol da gir kalender haneye. Bu yol kendini yenmişlerin yoludur, çiğsen başka bir yere git eğlenmeye.

Rakıyı içmek marifet değildir. Marifet, adam gibi, demlenme zevki alacak biçim ve miktarda içmektir.

Bütün meyhaneler benim olsun. Benim olsun şişeler. Gözünden akan yaşı, mey diye içiyorum. Sen diye içiyorum.

Rakı cevabı bulmak için değil, soruyu unutmak için içilir.

Biz kimleriz diye sorma, biz hayata boş vermişlerdeniz. Bize hayat nedir diye sorma, biz hayat deryasında yüzenlerdeniz. Bizi arama lüks meyhanelerde, bulamazsın. Biz dost şarabı içenlerdeniz. Bize dost, arkadaş nedir diye sorma, biz onlar için ölümüne gidenlerdeniz.

İçin kıpır kıpır, deniz kıpırtısızsa, vakit kerahet vaktidir. Kerahet vakti, rakının şart vaktidir.

Kadın çok seviyordu. Adamsa o sevgiden habersizdi. Bir rakı masası geleneği olarak o gecenin şerefine kalktı bardaklar havaya. Yarasın, dedi adam. Haklısın, dedi kadın içinden. Yara’sın!

Çıkarın sigaraları, bu gece hayal kuracağız!

Rakı masası, kalbin anahtarının çözüldüğü tek yerdir. Bu yüzden adına çilingir sofrası denilir.

Rakıyı içince çok gülen ama sevdiği şarkı çalınca gözleri dolan insanları sevin.

Biz aşkı öğrettik, onlar meyhane yollarını.

Kırılsın bütün kadehler, yerlere dökülsün meyler. Sen yanımda yoksun ya, yıkılsın meyhaneler.

Galata’da bir meyhanede, aklım o zat-ı şahanede!

Yıkılsın dershaneler, açılsın meyhaneler.

Ne zaman birine güvensek, ertesi gün rakı içiyoruz.