Kalleş Sözler

Dön bak arkana. ‘Gitmez’ dediğin kaç kişi yanında? Kalleşliğin lüzumu yok.

Kardeş ve kalleş yakın kelime. İnsana ihanet beklemediği yerden gelir. Elif Şafak

Sözde kardeş olup da icraata gelince kalleş olanlardan usandım.

Bana atılan kazıkların hepsini saklıyorum. Gün gelir de kazık atanlar geri dönerse, onları oturtacak bir yerim olsun.

Üzülme anne ağlama sırtımdan yedim kurşunu kalbimden değil. Öylece duruyor hayallerim vatanım şerefsizlere yar değil.

Dostum dediklerinizi iyi seçin. Bir gün ne olacağını hiç bilemezsiniz.

İnsanları tanıdıkça hayvanları daha çok seviyorum.

Korkum sevmek değil; korkum sevip de ayrılmak. Korkum kurşun yemek değil kalleşçe vurulmak. Korkum ölüm değil; korkum senin tarafından unutulmak.

Yükle yalnızlığının bütün gri bulutlarını sırtıma. Vücudum yağmur sonrası toprak koksun.

Bazen eski dostlarımı çok özlüyorum. Sırtım aklıma gelince vazgeçiyorum!

Sırtımdan vurmayan kaldıysa gelsin!

Bazen aynaya bakmak geliyor içimden sırf sırtımdan vurmayacak birini görmek için.

Kardeşin kalleşi, kalleşin de kardeşi olmaz.

Şimdi beni uçurumdan atsan düşene kadar aklımdaki tek şey; sırtıma değen ellerin olurdu!

Gidenin arkasından diz çökmeyin. Cenaze namazında secdeye varılmaz.

Dostun iyisi güzel günde değil zor günde belli olur.

İnsanın ucuzu, insana pahalıya mal olur!

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar Sorun atlı karıncalar değil arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Dış görünüşe aldanmayın. Adam görünüp ihanetin kitabını yazmış bir dünya kalleş var.

İçinde vicdan olmayan kişi arkadan oyun oynar.

Dalga geçerim ama kırmam. Ciddiye alırım ama takmam. Çevremde birçok arkadaşım olabilir ama hepsini dostum yapmam!

Allah’ım, dostum da düşmanım da benim için ne istiyorlarsa benden önce onlara nasip et!

Sahte dostlar sabun gibidir. Elini yüzünü temizler ama ayağını kaydırır.

Vefasız dostluğa kalleş zamana, gülmek istiyorsun bırakmıyorlar! Abdurrahim Karakoç

Her insan bir kere vurulur sırtından bu hayatta. Çünkü her kardeş, her dost, her sevgili bir parça vicdansızdır.

Yarınlar kalleş dolu. Mert olan her düne yan! Nihat Atsız

Artık sırtımı dönemiyorum insanlara. Mevzu korku değil; Sırtımda başka bir bıçağa yer kalmadı.

Kalleş, kalleş olmadan önce mutlaka, ağabey, kardeş, dost, arkadaş olmuştur.

Herkesin işine yaradığın kadar iyisin şu hayatta!

Anlamıyorum boğazımızda kalan mutluluğun çıkması için mi bu sırtımızdan vuruluşlarımız.

Düşmanından çok dostundan sakın! Çünkü dostluk biterse sana nasıl zarar verebileceğini en iyi dostun bilir.

O kadar kirlenmiş kalleş dostlarım var ki arkasına geçip beni yıka yazasım var.

Kalleş dostum olacağına, delikanlı düşmanım olsun.

Ölüm kokuyor attığım her adımda nefes aldığım dünya yalan kokuyor birbirine gülen yüzlerin arkasındaki hayatlar ve gerçek kokuyor bu dünyadan sonraki dünya.

Yüzüme bakacak yüzün kalmadı Bari arkanı dönebilecek götün olsun. Kalleşsin!

Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.

Sızlıyor be annem! Aşk deyince kalbim, dost deyince sırtım.

Yaşamak dedikleri bu işte! Ne yaparsan yap önünde kader arkanda keder. İkisinin toplamı bir” hayat” anca eder.

Sahi neydi o kural. Sevince mi kaybediyorduk? Sen sen ol arkanda canlı ceset bırakma.

Bir kalemde silebiliyorsan eğer; kusurunu sil dostunun dostluğunu değil.

Gün gelir o, yanındayım her zaman, diyen kalleş dostlar arkanı döndüğünde el sallar.

Ne kadar kaliteli parfüm kullanırsa kullansın, hep kalleş kokacak bazıları!

Boğazıma takıldı sevdan. 3 kere sırtıma vur helal de; Alışık değilim harama ondan olacak herhalde.