Farid Farjad Sözleri

Birinin hayatına, birinin üzüntüsüne, birinin mutluluğuna, birinin ruhuna, birinin eline, yüzüne, sırtına, omzuna, yüreğine, bazen söz, bazen göz, çoğu zaman kalbinizle minicik de olsa, tüm samimiyetinizle dokunun.

Acı diyorum efendim, o da evrensel olmalı; Bir çocuğun eline diken batsa, insanoğlu yanmalı.

Ey hayat, gülümseyerek bakıyorsak sana, bil ki zafer bizimdir.

Vefalı insan; birçok zararınızı da görse, bir iyiliğinizi unutmaz. Nankör insan; bir tek zararınızı görse, bütün iyiliklerinizi unutur.

Çok şükür ki gökyüzü henüz hiçbir cüzdana sığmıyor.

Kemanın inceldiği noktada, ben bu hayat denilen kurmacadan kopuyorum. Günlük hayatın tekdüzeliğinden, küresel emperyalizmin popüler kültüründen ve en çokta özünü yitirmiş, içi boşaltılmış, değersizliği kendine paye edinmişlerden kurtulmak ve kaçmak.

Tam uyuyacaksınız bir çığlık sesi. Çocuğunuz ağlıyor. Ne mutlu size ki o hayatta. Dünyanın başka bir yerinde şu an çocuklar ölüyor.

Dünyada yüzlerce milliyet, dil, din, mezhep olabilir. Ama sadece iki çeşit insan var. Vicdanı olan ve vicdanı olmayan.

Güzel konuşmak, düşünmek, halden anlamak, sevmek, düşeni kaldırmak, ağlayanı güldürmek, sarılmak hep bedava biliyor musunuz?

Hiçbir tabela yazmaz, mutluluğa kaç kilometre kaldığını. Ama yine de yola çıkmak lazım.

Yıllar sonra öğrendim ki; bağırıp çağırmana gerek yok! Sesini duymak isteyene bir fısıltın yeter.

Herkes kalbinin renginde yaşar hayatı ve herkes kalbinin rengini bulaştırır etrafındakilere.

Kadın, hayattaki en mükemmel enstrümandır ama ne yazık ki, her erkek nota bilmez.

İnsanın cüzdanı değil yüreği büyük olmalı.

Biri vardır ama yoktur. Biri hem sizindir hem de asla değil. Biri, hem hissettikleriniz hem hissizliğinizdir. Hem içinizdeki kahkaha hem sessizliğinizdir.

‘Güzel insan’ aramak ile ‘insandaki güzelliği’ aramak arasında derin bir fark vardır.

Ve sordular: Neresi daha karanlık bu alemin? Ve ben cevap verdim: sevginin olmadığı her yer.

Zira kadın dudaklarıyla sevgili, elleriyle anne, sözleriyle dost, bakışlarıyla çocuktur.

Tamam, ölmek için doğuyoruz da. Yanlış giden bir şeyler var! Neden yaşamadan, ölüyoruz!

Bir acının resmi çekilmiyor. Bir de sevdanın. Çizgiler gelip insanın yüzüne yapışıyor.

İnsan, acıdan, ayrılıktan, hasretten, beklemekten, yoksulluktan üşür. Ama en çok çaresizlikten üşür.

Sevmek; sıra dışı ya da kahramanca şeyler yapmak değil, sıradan şeyleri hassasiyetle yapmaktır.

Biraz vicdan, biraz bahar, biraz yağmur, biraz hayal, birkaç kitap, çokça umut herkese iyi gelir.