Dramatik Sözler

Uzadı geceler, sensiz bir türlü geçmek bilmiyor. Sabah olunca en azından yanımdayken görmek umudum vardı.

Her şeyi içine atarsın da, kendini atacak yer bulamazsın.

Neresinden vurulmuş diye sorarlarsa, hayallerinden dersin.

Bahaneler, sadece uzak kalmayı tercih edenler içindir.

Koskoca bir umudu, küçücük bir insana sığdırdım.

Bazen olacak gibi gözükür, olacağına inanırsın, sonra tam oldu derken, olan sadece kocaman bir hiç olduğunu fark edersin.

Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum. Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum ama, alışacaksın biliyorum.

Bugün günlerden cuma. Yine yeniden. Ve zaman su gibi akıp geçiyor biz öyle bakarken.

Üç günlük dünyanın, üçüncü günündeyim.

Aslında acılar hiç geçmiyor, yeni acılar gelince o meşgaleyle eskilere ara veriliyor.

Bazen bir sözün olur, söylesen de seni yakar, sussan da.

Yabancı bir şarkı gibiyim, dinleyenim çok, anlayanım az.

İnsanın en iyi dostu yastığıdır aslında. Mutluluğu da onda gizlidir, gözyaşları da.

Birçok kişinin hayali olursun gidip gerçeği olmak istersin, o da hayal olur.

Gönlümün pasını silecek, bir gönül dostum da yok.

Gece mi daha karanlık, insanların kalbi mi?

Bana olan aşkın biterse bir gün, önce bana söyle ilk ben bileyim.

Tam buldum dediğim anda kaybettiğim için bir şeyleri, artık emin olmadan hiç bir şeye sevinmiyorum. Hayal kırıklığından iyidir.

O, yeni bir kadına kalbini bıraktı, ben de artık onu beklemeyi bıraktım.

Çoğu zaman ‘iyi ki varsın’ dediklerimizin gerçek yüzlerini görecek kadar sürprizlerle doludur hayat.

Her aklıma geldiğinde gözlerim doluyor. Sorsalar anlatılacak gibi değil; içimde öldüremediğim şey her gün beni öldürüyor.

Sol yanımdasın ama sana dokunamıyorum, bu da bana dokunuyor.

Umudunu yitirme; şu hayatta bir şeyin bitişi, her zaman başka bir şeyin başlamasına sebep olmuştur.

Onsuz kaldığını anladığında uyumayı dene, bundan sonra yapabileceğin en iyi şey o olacak.

Sen de yalan oldun ya, bütün doğrular keyfine baksın.

Beni merak etme; hiçbir şey ve hiç kimse için önemli değilim artık.

Gereksiz olan her şey, hayatımda yerini aldı.

Bir bahçeye giremezsen, durup seyran eyleme. Bir gönül yapamazsan, yıkıp viran eyleme.

Kalbim, seninle gurur duymalıyım, bunca acıya katlandığın için.

Öyle yoruldum ki hayattan, kapayıp gözlerimi bir daha açasım gelmiyor.

Ne senden vazgeçesim var; ne de sana gelebilecek bir yolum.

Eski yaralarını dindirsin diye sarıldığın insanın sende yeni yaralar açması çok acı.

Kimi çok sevdiysem, mutsuz olmam için yemin etmiş gibi uğraştı.

Özledim gel dese, hiç düşünmeden giderim dersiniz! Ama gerçekler acıdır. Ne o gel diyebilir, ne de siz gidebilirsiniz.

Neyin var? Sorusuna derin bir nefes alıp ‘iyiyim’ diye cevap veren insanların neler yaşadığını tahmin bile edemezsiniz.

Yıldızsız gecelerden, güneşsiz sabahlara…

Senden başka engelim olmadı benim.

Oluruna bırakamazsın, ölümüne bırakırsın bazen.

İnce düşündükçe, inciniyor insan.

İnsan hüznünü sayfalarca yazabilir, mutluluğu için dakikalarca kahkaha atabilir. Ama acısını uzun uzun anlatamaz. Öyle işte denir. Öyle…

Bir şeyleri kafanızda tam olarak bitiremediyseniz, zaman ilaç değil zehir olur insana.

Senin umurunda olmazdı… Benim, yanında yürürken ayaklarım kesilirdi.

Bazen aklıma yazacak bir şey gelmiyor. Sanki bütün iyi sözler yazılmış ve yazacak yeni bir söz kalmamış gibi.

Ne söz kaldı nefesimde ne aşk kaldı kalbimde çek git artık üzme beni.

Eskiden uğruna ölünecek aşklar vardı, şimdi ise sakıza dönmüş çiğnenip atılıyor.

Kendi işini kendin gör! Sakın unutma; beklenti eken, hayal kırıklığı biçer.

Bırakıp giderken ellerimi, beni böyle mahzun bırakmamıştın hiç. Şimdi söyle zalim sevgilim benimleyken aldığın hayatın tadını nasıl alacaksın?

Sen hiç her şeyden vazgeçtin mi? Hayallerinden, geleceğinden, ailenden, sevdiklerinden ve güneşten bile? Ben vazgeçtim.

Ben senin beni sevebilme ihtimalini yanlış hesapladım.

Sen gidince şamdanlardaki mumları yaktım ve sönünceye kadar geri döner dedim. Ama dönmedin, mumlar da bitti. Şimdi bu şamdanları ne yapayım?

Ağacın sallandığı gibi, yaprağın düştüğü gibi sen de sallanıp gönlümden düşme!

Yanlış insanlarla doğru yapmaya çalışınca ‘Neden olmuyor’ demenin de bir anlamı olmuyor.

Oysa ki kendim için yaşamadım, senin için öldüğüm kadar.

Öyle karmaşık bir haldeyim ki; ağlaya ağlaya gülesim var!

Hayattaki en zor şey, insanın kendi kendini teselli etmek zorunda kalmasıdır.

Ve sözün bittiği yerde sadece susarsın.

Umutsuz bu bekleyiş, biliyorum gelmeyeceksin. Ama umutsuz da yaşanmıyor be güzelim.

Sevgisiz tükenmiş kalbimin atışları. Artık hiç atmıyor sanki. Gelip girsen tekrar yüreğime, sana can vermek için hiç kan pompalamayacak belli.

Aslında kendimle çok mutluydum, rahat battı sanırım.

Yanımızda olmayan insanların rüyalarımıza girmesi hiç adil değil.

Aslında iyi biriydim, sonra canımı yaktılar duygularımı kaybettim.

Aklım koca bir mezarlık. Gömülen gömülene, unutulan unutulana.

Bende mutlu son yok, başkasında dene.

Yapılacak yığınla hata varken, biz hep aynı hatayı tekrar tekrar yaparız.

Sensizken hiç böyle olmamıştım. Ya sana alıştım ya sevgine. Yeter ki alıştırma beni sensizliğe.

Bir gün benden şikâyet ettiğin ne varsa özleyeceksin.

Sanırım ebem ben doğduğumda göbek bağım yerine, kısmetimi bağlamış.

Çok şey istemedim ki, yüreğimdeki sevginin hakkını verseydin yeterdi bana.

Senin ağırlığın kadar mürekkep kullandım sana yazdığım sözlerle. İki damla sevemedin beni, sana da yazıklar olsun.

Aslında bazen, hayatına girenleri düşünmeyi bir kenara bırakıp, kimlerin çıkması gerektiğini düşünmek gerek.

Kolay diyorsun, gel bir de sen yaşa sensizliğimi. Atilla İlhan

Her şeyinle seversin, tüm gücünle belki ama yine kaybedersin. Neden mi çünkü her ‘seviyorum’ diyeni adam zannedersin.

Yollarına kurşun döktüm belki gelirsin diye. Odamın ışığını açık bıraktım geldiğinde geriye dönme diye.

Hevesim kaçmasa birçok şeyi başaracağım ama yok arkadaş, yerinde durmuyor ki. Tam geliyor sonra hemen kaçıyor.

Ağlamıyoruz diye, mutlu sanıyorlar galiba.

Allah’ım bize halden anlayanı gönder, hal bilmezlere yetecek sözümüz kalmadı.

Mesaj zamanı yaşanılan pişmanlık evresi; atmalı mıyım? Atmalıyım. Atıyorum, attım, atmasa mıydım? Attım da iyi halt yedim. Allah’ta beni kahretsin.

Bana yalan söylediğine üzülmedim, bundan sonra sana inanamayacağıma üzüldüm.

En iyisi bugün çıkmamak dışarıya, hani moralim bozulsun istemiyorum. Görmek istemiyorum el ele tutuşmuş çiftler.

Acıyla dolmuş her aşk, çabuk solar.

Bize yakın insanlar, bizi uzaktan da yaralayabilirler.

Yürüdüğümüz yolları gezdim tek başıma yeniden. Bir sen yoktun yanımda kaldırım taşlarında sekerek yürürken.

Salak salak sahipleniyoruz insanları, sonra onların hiçbir şeyi olmadığımızı anladığımız anda üzülüyoruz.

Güzelliği anlamak için bir kere bakmak yeter ama bir karara varmak için çok düşünmek gerekir.